ตอน : ฉันถูก..ข่มขืน แม้ในโรงพยาบาลบ้า...

วันนั้น​...​...​

เอมาหาฉัน เราคุยกันตามปกติ...​พูดถึง​เมื่อไหร่​ที่ฉัน​จะ​ได้ออก​ไป...​.

​ที่บ้าน​เป็นยังไง...​.ลูกเราเรียน​ไปถึงไหน...​.​และสัพเพเหระทั่ว​ไป...​

ฉันยิ้ม...​..ฉันหัวเราะ...​.

เอก็ยิ้ม...​...​.​และหัวเราะ...​...​

ฉันเพิ่งรู้...​...​ตลอดเวลา​ที่ผ่านมา เค้าเองก็เสียใจไม่น้อย​ไปกว่าฉัน...​..

ทำไมนะ...​ฉันถึง​ได้คิดว่าตัวเองเจ็บอยู่​คนเดียว...​..

​ทั้ง ๆ​​ที่เค้าก็เจ็บปวดเรื่อง​ลูกพออยู่​แล้ว​ ...​ฉันยังทำให้เค้าเจ็บปวดขึ้น​​ไปอีก...​..

ฉันทำร้าย​ทั้งตัวเอง...​..​และคน​ที่ฉันรัก...​ ​และรักฉัน...​..ฉันนี่แย่จัง...​..

​และฉันรู้ว่าตลอดเวลา​ที่ผ่านมา เค้าไม่เคยนอกใจฉันเลย​สักครั้งเดียว...​.

เปล่าน้า...​.เค้าไม่​ได้​เป็นเกย์...​.เค้า​เป็นคนขี้อาย...​..​และไม่ใช่คนหล่อ...​

เค้าออกเถื่อน ๆ​ ไม่ใช่คนปากหวานหรือโรแมนติกอะไร​...​..เค้าไม่เคยบอกรักฉันด้วยซ้ำ...​

​แต่...​ฉันก็รู้...​ว่าเค้ารักฉัน...​..​และฉันเองก็รักเค้า...​..

บางครั้ง คำพูดก็ไม่เท่า​กับการกระทำหรอก...​.ฉันรู้...​.

ถึง​แม้ว่าเค้าอาจเคยทำให้ฉัน​ต้องเสียใจไม่น้อย ​แต่ ​เมื่อเค้ากลับตัวกลับใจ​ได้ ฉันก็ยินดี​ที่​จะให้อภัยเค้า...​..

​เมื่อหมดเวลาเยี่ยมเค้าก็กลับ​ไป...​...​.

ตกดึก...​.

คนไข้​ส่วนใหญ่ก็หลับกันหมดแล้ว​...​.

พวกพยาบาลก็​เอายาก่อนนอนมาให้ แล้ว​ออก​ไป ก่อน​ไปฉันถูกล็อคห้องจากด้านนอก...​..

แล้ว​พวกเค้าก็ดับไฟ ตามห้อง ...​..เหลือไว้​แต่บริเวณทางเดิน ​ที่ยังคงเปิดไฟไว้สลัว ๆ​ ...​.

สักพัก...​.

มีบุรุษพยาบาล 3 คนไขประตูให้ฉัน เข้ามาเรียกฉันในห้องเค้าบอกว่า หมอเรียก...​

ตายแล้ว​ ! นี่เค้ารู้เหรอว่าฉันคายยาทิ้ง ตายแน่ ๆ​ เลย​ เค้า​ต้องยืดเวลาไม่ยอมให้ฉันกลับบ้านแน่ ๆ​ เลย​ ถึงเรียก​ไปกลางดึกอย่างนี้...​..ฉันถูกจับ​ได้เหรอเนี่ย ...​ฉันอุปทาน คิดมาก​ไปต่าง ๆ​ นา ๆ​ ...​

พวกนางพยาบาลก็คงแอบ​ไปหลับกันหมด...​..ฉันเดินตามอย่างว่าง่าย...​..

ทุกอย่างเงียบ...​...​.

มีเพียงเสียงเดินของคนเพียง 4 คน ฉัน​และบุรุษพยาบาลอีก 3 คน...​..

ฉัน​ได้ยิน​แม้​แต่เสียงลมหายใจของฉันเอง...​...​.

ฉันถูกคุมตัว​ไปห้องเก็บของ...​.

" เอ๊ะ...​พี่ หมอคงไม่อยู่​ในนี้แน่ ๆ​ " ฉันเริ่มกลัว เริ่มหวาดระแวง..

ฉันเริ่มสงสัย​และไม่ยอมเข้า​ไป...​.

ทันที​ที่ฉันขัดขืน ฉันถูกกระชากลากเข้า​ไปในห้อง...​..

ฉัน​จะตะโกนร้อง...​.ผลั๊วะ...​...​ฉันถูกตบเข้าให้...​

1 ในนั้น​ ลากเตียง​ที่พับไว้ออกมากาง...​.แล้ว​กู่ลู่กู่ถังลากฉัน...​.จับโยนขึ้น​เตียง...​.

​เอาผ้าก็อตสำหรับทำแผล...​อุดปากฉันไว้...​.

ฉันดิ้น ...​.ฉันพยายามหนี...​.

พลั๊ก..ก..ก..ฉันถูกชก​และทุบท้อง...​..ฉันตัวงอ...​.

" อีนี่ ฤทธิ์มากกว่า​ที่คิดแฮะ" มันบอก

แล้ว​สองมือของฉันก็ถูกมัดไว้​กับเหล็กกั้นเตียง...​.

สองขาของฉันยัง​เป็นอิสระอยู่​ ฉันถีบ...​.ฉันดิ้นพล่าน...​..

พวกมันถูกฉันถีบก็เลย​จับขาฉันมัดด้วย

หมดกัน...​.

ฉันหมดทางดิ้นรน​และขัดขืน ​ทั้งปาก มือ เท้า ฉันถูกพันธนาการไว้หมดแล้ว​...​.

แล้ว​พวกมันกระทำ​กับฉันอย่างป่าเถื่อน ย่ำยีฉันเยี่ยงสัตว์ป่า...​หื่นกระหาย...​โหดร้าย ทารุณ...​.

มัน​ได้มอบ​ความกักขฬะ ให้​กับฉัน อย่างไม่เกรงกลัว ต่อบาป

มันวนเวียนกันอยู่​อย่างนั้น​ครั้งแล้ว​ ครั้งเล่า ซ้ำ​ไป ซ้ำมา...​

ฉัน​ได้​แต่น้ำตาไหลอาบแก้ม...​...​

​แม้​แต่​จะยกมือไหว้วอนขอ​ความเมตตาจากพวกมัน...​ฉันยังทำไม่​ได้...​.

ฉัน​ได้​แต่ร้องไห้​และปล่อยให้มันกระทำ...​...​จนกระทั่งพวกมันเสร็จภารกิจกันทุกคน...​

" เอ เพ่.. ​ถ้าเกิดมันปากโป้งล่ะ" พวกมันคุยกัน

" เออ กูมีวิธีน่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า...​.า...​า...​า.." มันหัวเราะน่ากลัวเหลือเกิน...​

แล้ว​รู้มั้ยอะไร​​คือสิ่ง​ที่มันทำ​กับฉัน...​.

มัน​ใช้คัตเตอร์ กรีดตามตัว ข้อมือ ต้นขาฉัน...​.

​โดย​ที่ข้อมือมันสลักคำว่า" บ้าน "...​...​

พวกมันไม่โง่เลย​ มันรู้ว่าฉันอยากกลับบ้าน เลย​​ใช้ข้อนี้​เป็นเครื่องมือ

ทำทีว่าฉันอยากกลับบ้านจนคลุ้มคลั่ง อาละวาด ทำร้ายตัวเอง...​

" อีนี่ มันเคยมีประวัติอยู่​แล้ว​ ไม่ยากเลย​ "

ทุก ๆ​ ครั้ง​ที่คมมีดกรีดถูกตัวฉัน...​มันเจ็บแสบ...​

เลือดฉันไหลซิบ...​..มันพยายามกรีดไม่ลึกนัก...​​แต่มันเจ็บปวด...​

นี่ฉัน​ไปทำเวรทำกรรม อะไร​ มาตั้งแต่ชาติปางไหนนะ...​...​ฉันถึง​ต้องพบ​กับเรื่อง​เลวร้ายเช่นนี้...​

มันไม่สนเลย​ ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ...​.

แล้ว​พวกมันก็​เอาฉันกลับมาส่ง​ที่ห้อง ...​...​.

ถึงตอนนี้​แม้มัน​จะปล่อยฉันกลับมา ​และไม่​ได้มัดตัวฉันไว้​แต่...​. ฉันยังไม่มีแรง​แม้​แต่​จะ

ร้อง...​.หรือดิ้นหนี...​

ฉันหมดแรง...​..ไม่มี​แม้​แต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น...​...​

ฉันไม่มี​แม้​แต่แรง​ที่​จะหายใจด้วยซ้ำ...​...​.

ลมหายใจอัน...​รวยริน...​.มันเหนื่อยเหลือเกิน...​

พวกมันจับฉันโยนลงบนเตียง...​..



ตุ๊บ..บ.. " เอ๊า นอนซะ อย่าปากมากนะมึง ​ถ้ากูรู้กู​จะฆ่ามึงให้ตาย " มันขู่ฉัน


" ถึงมึง​จะเล่าให้​ใครฟังก็ไม่มี​ใครเชื่อมึงหรอก ​เพราะมึง​เป็นคนบ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ๆ​ ...​." อีกคนเย้ยฉัน

แล้ว​มันก็โยนคัตเตอร์ ทิ้งไว้ในห้อง

ฉัน​ได้​แต่หลับตาลง ผล็อยหลับ​ไปด้วย​ความเพลีย...​..

เจ็บ​ทั้งกาย...​...​เจ็บ​ทั้งใจ...​...​ล้า...​เหลือเกิน...​..

ฉันอยากให้มัน​เป็นแค่ฝัน​ไป...​...​ฉัน​กำลังฝัน...​...​

​ถ้าให้ฉัน​เป็นบ้าจริง ๆ​ ฉัน​จะไม่เจ็บปวดเท่านี่เลย​...​...​.​แต่นี่ฉันไม่​ได้บ้า...​

ฉันมี​ความรู้สึกทุกอย่าง มีสติสัมปัญชัญญะ ครบถ้วน...​..

ฉันแค้นก็แค้น ​แต่ฉัน...​ในฐานะคนไข้ในโรงพยาบาลบ้าคนหนึ่ง​ ..​จะมีปัญญาแค่ไหน...​.​จะ​ไปทำอะไร​​ได้..

แล้ว​ฉันก็มารู้ตัวอีกที...​.​เมื่อเสียงนางพยาบาลหวีดร้อง..ดังลั่น เสียงนั้น​บาดแก้วหู ปลุกให้ฉันตื่นจากภวังค์

"" กริ๊ด..ด.ด.ด.ด.ด...​...​...​ " หล่อนเรียกหาหมอให้วุ่น​ไปหมด...​..


...​...​...​...​. ...​...​...​...​...​...​.. ...​...​...​...​...​..