นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
นี่แหละ ชีวิต...ยิ่งกว่านิยายน้ำเน่า #16
tommanut
...ทันที​ที่ฉันขัดขืน ฉันถูกกระชากลากเข้า​ไปในห้อง...​..

ฉัน​จะตะโกนร้อง...​.ผลั๊วะ...​...​ฉันถูกตบเข้าให้...​

1 ในนั้น​ ลากเตียง​ที่พับไว้ออกมากาง...​.แล้ว​กู่ลู่กู่ถังลากฉัน...​.จับโยนขึ้น​เตียง...​.

แล้ว​พวกมันกระทำ​กับฉันอย่างป่าเถื่อน ย่ำยีฉันเยี่ยงสัตว์ป่า...​ห...

ตอน : ฉันถูก..ข่มขืน แม้ในโรงพยาบาลบ้า...

วันนั้น​...​...​

เอมาหาฉัน เราคุยกันตามปกติ...​พูดถึง​เมื่อไหร่​ที่ฉัน​จะ​ได้ออก​ไป...​.

​ที่บ้าน​เป็นยังไง...​.ลูกเราเรียน​ไปถึงไหน...​.​และสัพเพเหระทั่ว​ไป...​

ฉันยิ้ม...​..ฉันหัวเราะ...​.

เอก็ยิ้ม...​...​.​และหัวเราะ...​...​

ฉันเพิ่งรู้...​...​ตลอดเวลา​ที่ผ่านมา เค้าเองก็เสียใจไม่น้อย​ไปกว่าฉัน...​..

ทำไมนะ...​ฉันถึง​ได้คิดว่าตัวเองเจ็บอยู่​คนเดียว...​..

​ทั้ง ๆ​​ที่เค้าก็เจ็บปวดเรื่อง​ลูกพออยู่​แล้ว​ ...​ฉันยังทำให้เค้าเจ็บปวดขึ้น​​ไปอีก...​..

ฉันทำร้าย​ทั้งตัวเอง...​..​และคน​ที่ฉันรัก...​ ​และรักฉัน...​..ฉันนี่แย่จัง...​..

​และฉันรู้ว่าตลอดเวลา​ที่ผ่านมา เค้าไม่เคยนอกใจฉันเลย​สักครั้งเดียว...​.

เปล่าน้า...​.เค้าไม่​ได้​เป็นเกย์...​.เค้า​เป็นคนขี้อาย...​..​และไม่ใช่คนหล่อ...​

เค้าออกเถื่อน ๆ​ ไม่ใช่คนปากหวานหรือโรแมนติกอะไร​...​..เค้าไม่เคยบอกรักฉันด้วยซ้ำ...​

​แต่...​ฉันก็รู้...​ว่าเค้ารักฉัน...​..​และฉันเองก็รักเค้า...​..

บางครั้ง คำพูดก็ไม่เท่า​กับการกระทำหรอก...​.ฉันรู้...​.

ถึง​แม้ว่าเค้าอาจเคยทำให้ฉัน​ต้องเสียใจไม่น้อย ​แต่ ​เมื่อเค้ากลับตัวกลับใจ​ได้ ฉันก็ยินดี​ที่​จะให้อภัยเค้า...​..

​เมื่อหมดเวลาเยี่ยมเค้าก็กลับ​ไป...​...​.

ตกดึก...​.

คนไข้​ส่วนใหญ่ก็หลับกันหมดแล้ว​...​.

พวกพยาบาลก็​เอายาก่อนนอนมาให้ แล้ว​ออก​ไป ก่อน​ไปฉันถูกล็อคห้องจากด้านนอก...​..

แล้ว​พวกเค้าก็ดับไฟ ตามห้อง ...​..เหลือไว้​แต่บริเวณทางเดิน ​ที่ยังคงเปิดไฟไว้สลัว ๆ​ ...​.

สักพัก...​.

มีบุรุษพยาบาล 3 คนไขประตูให้ฉัน เข้ามาเรียกฉันในห้องเค้าบอกว่า หมอเรียก...​

ตายแล้ว​ ! นี่เค้ารู้เหรอว่าฉันคายยาทิ้ง ตายแน่ ๆ​ เลย​ เค้า​ต้องยืดเวลาไม่ยอมให้ฉันกลับบ้านแน่ ๆ​ เลย​ ถึงเรียก​ไปกลางดึกอย่างนี้...​..ฉันถูกจับ​ได้เหรอเนี่ย ...​ฉันอุปทาน คิดมาก​ไปต่าง ๆ​ นา ๆ​ ...​

พวกนางพยาบาลก็คงแอบ​ไปหลับกันหมด...​..ฉันเดินตามอย่างว่าง่าย...​..

ทุกอย่างเงียบ...​...​.

มีเพียงเสียงเดินของคนเพียง 4 คน ฉัน​และบุรุษพยาบาลอีก 3 คน...​..

ฉัน​ได้ยิน​แม้​แต่เสียงลมหายใจของฉันเอง...​...​.

ฉันถูกคุมตัว​ไปห้องเก็บของ...​.

" เอ๊ะ...​พี่ หมอคงไม่อยู่​ในนี้แน่ ๆ​ " ฉันเริ่มกลัว เริ่มหวาดระแวง..

ฉันเริ่มสงสัย​และไม่ยอมเข้า​ไป...​.

ทันที​ที่ฉันขัดขืน ฉันถูกกระชากลากเข้า​ไปในห้อง...​..

ฉัน​จะตะโกนร้อง...​.ผลั๊วะ...​...​ฉันถูกตบเข้าให้...​

1 ในนั้น​ ลากเตียง​ที่พับไว้ออกมากาง...​.แล้ว​กู่ลู่กู่ถังลากฉัน...​.จับโยนขึ้น​เตียง...​.

​เอาผ้าก็อตสำหรับทำแผล...​อุดปากฉันไว้...​.

ฉันดิ้น ...​.ฉันพยายามหนี...​.

พลั๊ก..ก..ก..ฉันถูกชก​และทุบท้อง...​..ฉันตัวงอ...​.

" อีนี่ ฤทธิ์มากกว่า​ที่คิดแฮะ" มันบอก

แล้ว​สองมือของฉันก็ถูกมัดไว้​กับเหล็กกั้นเตียง...​.

สองขาของฉันยัง​เป็นอิสระอยู่​ ฉันถีบ...​.ฉันดิ้นพล่าน...​..

พวกมันถูกฉันถีบก็เลย​จับขาฉันมัดด้วย

หมดกัน...​.

ฉันหมดทางดิ้นรน​และขัดขืน ​ทั้งปาก มือ เท้า ฉันถูกพันธนาการไว้หมดแล้ว​...​.

แล้ว​พวกมันกระทำ​กับฉันอย่างป่าเถื่อน ย่ำยีฉันเยี่ยงสัตว์ป่า...​หื่นกระหาย...​โหดร้าย ทารุณ...​.

มัน​ได้มอบ​ความกักขฬะ ให้​กับฉัน อย่างไม่เกรงกลัว ต่อบาป

มันวนเวียนกันอยู่​อย่างนั้น​ครั้งแล้ว​ ครั้งเล่า ซ้ำ​ไป ซ้ำมา...​

ฉัน​ได้​แต่น้ำตาไหลอาบแก้ม...​...​

​แม้​แต่​จะยกมือไหว้วอนขอ​ความเมตตาจากพวกมัน...​ฉันยังทำไม่​ได้...​.

ฉัน​ได้​แต่ร้องไห้​และปล่อยให้มันกระทำ...​...​จนกระทั่งพวกมันเสร็จภารกิจกันทุกคน...​

" เอ เพ่.. ​ถ้าเกิดมันปากโป้งล่ะ" พวกมันคุยกัน

" เออ กูมีวิธีน่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า...​.า...​า...​า.." มันหัวเราะน่ากลัวเหลือเกิน...​

แล้ว​รู้มั้ยอะไร​​คือสิ่ง​ที่มันทำ​กับฉัน...​.

มัน​ใช้คัตเตอร์ กรีดตามตัว ข้อมือ ต้นขาฉัน...​.

​โดย​ที่ข้อมือมันสลักคำว่า" บ้าน "...​...​

พวกมันไม่โง่เลย​ มันรู้ว่าฉันอยากกลับบ้าน เลย​​ใช้ข้อนี้​เป็นเครื่องมือ

ทำทีว่าฉันอยากกลับบ้านจนคลุ้มคลั่ง อาละวาด ทำร้ายตัวเอง...​

" อีนี่ มันเคยมีประวัติอยู่​แล้ว​ ไม่ยากเลย​ "

ทุก ๆ​ ครั้ง​ที่คมมีดกรีดถูกตัวฉัน...​มันเจ็บแสบ...​

เลือดฉันไหลซิบ...​..มันพยายามกรีดไม่ลึกนัก...​​แต่มันเจ็บปวด...​

นี่ฉัน​ไปทำเวรทำกรรม อะไร​ มาตั้งแต่ชาติปางไหนนะ...​...​ฉันถึง​ต้องพบ​กับเรื่อง​เลวร้ายเช่นนี้...​

มันไม่สนเลย​ ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ...​.

แล้ว​พวกมันก็​เอาฉันกลับมาส่ง​ที่ห้อง ...​...​.

ถึงตอนนี้​แม้มัน​จะปล่อยฉันกลับมา ​และไม่​ได้มัดตัวฉันไว้​แต่...​. ฉันยังไม่มีแรง​แม้​แต่​จะ

ร้อง...​.หรือดิ้นหนี...​

ฉันหมดแรง...​..ไม่มี​แม้​แต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น...​...​

ฉันไม่มี​แม้​แต่แรง​ที่​จะหายใจด้วยซ้ำ...​...​.

ลมหายใจอัน...​รวยริน...​.มันเหนื่อยเหลือเกิน...​

พวกมันจับฉันโยนลงบนเตียง...​..



ตุ๊บ..บ.. " เอ๊า นอนซะ อย่าปากมากนะมึง ​ถ้ากูรู้กู​จะฆ่ามึงให้ตาย " มันขู่ฉัน


" ถึงมึง​จะเล่าให้​ใครฟังก็ไม่มี​ใครเชื่อมึงหรอก ​เพราะมึง​เป็นคนบ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ๆ​ ...​." อีกคนเย้ยฉัน

แล้ว​มันก็โยนคัตเตอร์ ทิ้งไว้ในห้อง

ฉัน​ได้​แต่หลับตาลง ผล็อยหลับ​ไปด้วย​ความเพลีย...​..

เจ็บ​ทั้งกาย...​...​เจ็บ​ทั้งใจ...​...​ล้า...​เหลือเกิน...​..

ฉันอยากให้มัน​เป็นแค่ฝัน​ไป...​...​ฉัน​กำลังฝัน...​...​

​ถ้าให้ฉัน​เป็นบ้าจริง ๆ​ ฉัน​จะไม่เจ็บปวดเท่านี่เลย​...​...​.​แต่นี่ฉันไม่​ได้บ้า...​

ฉันมี​ความรู้สึกทุกอย่าง มีสติสัมปัญชัญญะ ครบถ้วน...​..

ฉันแค้นก็แค้น ​แต่ฉัน...​ในฐานะคนไข้ในโรงพยาบาลบ้าคนหนึ่ง​ ..​จะมีปัญญาแค่ไหน...​.​จะ​ไปทำอะไร​​ได้..

แล้ว​ฉันก็มารู้ตัวอีกที...​.​เมื่อเสียงนางพยาบาลหวีดร้อง..ดังลั่น เสียงนั้น​บาดแก้วหู ปลุกให้ฉันตื่นจากภวังค์

"" กริ๊ด..ด.ด.ด.ด.ด...​...​...​ " หล่อนเรียกหาหมอให้วุ่น​ไปหมด...​..


...​...​...​...​. ...​...​...​...​...​...​.. ...​...​...​...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1075 Article's Rate 704 votes
ชื่อเรื่อง นี่แหละ ชีวิต...ยิ่งกว่านิยายน้ำเน่า --Series
ชื่อตอน ฉันถูก..ข่มขืน แม้ในโรงพยาบาลบ้า... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง tommanut
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๓๐๗๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐๕๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : [:-P] จูนน์ที่น่ารักที่สุดในประเทศไทยค่ะ[*_*] [C-9073 ], [203.113.61.71]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ก.ย. ๒๕๔๙, ๑๘.๑๐ น.

น่าสงสารคน​​ที่โดนกะทำชำเราจังเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : [:-P] จูนน์ที่น่ารักที่สุดในประเทศไทยค่ะ[*_*] [C-9074 ], [203.113.61.71]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ก.ย. ๒๕๔๙, ๑๘.๑๑ น.

น่าสงสารคน​​ที่โดนกะทำชำเราจังเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : thepore [C-9452 ], [203.113.34.13]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ต.ค. ๒๕๔๙, ๒๓.๕๓ น.

ไม่​​เป็นไรครับ​​ล้มแล้ว​​​​ต้องลุกครับ​​
เสียเงินถือว่าเสียเพียงหนึ่ง​​...​​...​​.
เสียชื่อเสียงถือว่เสียเพียงสอง...​​
​​แต่​​ถ้าเสีย​​กำลังใจถือว่าเสียทุกอย่าง...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ....... [C-10541 ], [58.8.198.214]
เมื่อวันที่ : ๑๖ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๕.๓๖ น.

ไม่​​เป็นไรนะ ​​จะ​​เอาใจช่วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ............. [C-10542 ], [58.8.198.214]
เมื่อวันที่ : ๑๖ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๕.๓๙ น.

​​จะ​​เอาใจช่วย ​​เป็น​​กำลังใจให้ สู้ ต่อ​​ไป

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ผู้ชายคนนี้ [C-10579 ], [58.8.167.197]
เมื่อวันที่ : ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๙.๑๖ น.

เจอพวกอย่างนี้มัน​​ต้องกะทืบ ไม่งั้นก็ตัดทิ้ง ​​เอาใจช่วยน๊ะครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : เพื่อลูก [C-13338 ], [202.28.27.6]
เมื่อวันที่ : ๐๕ ธ.ค. ๒๕๕๐, ๐๐.๐๘ น.

ขอให้ตกนรกหมกไหม้ เถอะ ​​แต่สบู่ ​​แต่=but สบู่=soapจริงๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : ต้องฆ่า [C-14043 ], [125.26.202.57]
เมื่อวันที่ : ๐๙ พ.ค. ๒๕๕๑, ๑๑.๓๑ น.

ฆ่ามันทิ้งซะคนบ้าทำอะไร​​ก็ไม่ผิด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : [N]eo_[X] [C-14225 ], [125.25.53.198]
เมื่อวันที่ : ๑๕ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๘.๒๑ น.

เฮี้ยจริง คนแบบนื้ตาย​​ไปซะยัง​​จะดีกว่า ​​แต่ก็ขอให้สู้ต่อ​​ไป วันหน้าอาจ​​จะสดใส ​​จะ​​เป็น​​กำลังใจช่วยครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : เสือหื่น [C-14534 ], [203.172.179.43]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ส.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๓๑ น.

ไอ้พวกเหี้ยทำ​​ได้ไงว่ะมึง​​เป็นคนหรือเปล่าอย่าให้่เจอนะโวัยกูยิงทิ้งแน่

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : 123456789 [C-15093 ], [124.120.122.249]
เมื่อวันที่ : ๒๒ พ.ย. ๒๕๕๑, ๑๗.๕๘ น.

สู้ๆ​​ สู้ตาย ไว้ลาย สู้ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๒ : nana [C-15790 ], [124.121.69.130]
เมื่อวันที่ : ๑๑ พ.ค. ๒๕๕๒, ๑๗.๓๙ น.

เสียจัยก้อแค่นั้น​​
คนเลวๆ​​มันก้อเลวยังวันยังคำ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๓ : โจดินแดง [C-15896 ], [124.121.152.235]
เมื่อวันที่ : ๒๙ มิ.ย. ๒๕๕๒, ๑๑.๑๘ น.

ขอให้​​กำลังใจ ในการสู้ชีวิตต่อ​​ไปนะครับ​​ ​​และขอให้หายทุกข์หายโศกไวๆ​​ครับ​​​​จะ​​ได้กลับบ้านไงครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๔ : bob [C-17078 ], [183.89.205.195]
เมื่อวันที่ : ๑๔ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๐๙.๔๗ น.

Part-time,คีย์ข้อมูล,รับ-ส่งEmail,โพสเน็ต,300-500฿/วัน
คุณสมบัติ
*จบการศึกษา ม.3 อายุ 18 ปี ขึ้น​​​​ไป
*​​สามารถ​​ใช้งานอินเตอร์เน็ต​​ได้ดี
*​​สามารถรับ-ส่งEmail​​ได้
*ไม่จำ​​เป็น​​ต้องมีประสบการณ์
*​​ถ้ามี​​ความรู้ด้านคอมพิวเตอร์-อินเตอร์เน็ต​​จะพิจารณา​​เป็นพิเศษ
สิ่ง​​ที่​​ต้องเตรียม​​ไป ​​คือ
1.รูปถ่ายสี 1 นิ้ว
2.สำเนาบัตรประจำตัวประชน 1 ฉบับ​​
3.สำนำบัญชีธนาคารหน้าแรก 1 ฉบับ​​ (ยกเว้น ธกส-ออมสิน)
4.โปรดจด serial code web นี้ SZ59780 ​​เพื่อเข้ามาติดต่องาน
โทรสอบถามรายละเอียดหรือสอบถามเส้นทาง​​ได้​​ที่ คุณBOB:086-3215561:085-9956020

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๕ : บีบี อิอิ [C-17929 ], [110.49.205.37]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ธ.ค. ๒๕๕๓, ๑๖.๔๒ น.

[;-น่ารักแท้อิอิล้อเล่นอิอิ​​จะอวก555

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๖ : บีบี อิอิ [C-17930 ], [110.49.205.37]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ธ.ค. ๒๕๕๓, ๑๖.๔๒ น.

[;-น่ารักแท้อิอิล้อเล่นอิอิ​​จะอวก555

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๗ : อิอิทาม [C-17931 ], [110.49.205.37]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ธ.ค. ๒๕๕๓, ๑๖.๔๕ น.

ควายจิงอิอินะเนีย null 555​​จะอวกนะครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๘ : อิสระ [C-18216 ], [49.228.52.75]
เมื่อวันที่ : ๑๓ เม.ย. ๒๕๕๔, ๑๐.๒๒ น.

สาบแซ่งให้มัน​​ไปลงนรก​​ทั้งหมด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๙ : นัวซอส [C-18237 ], [113.53.163.234]
เมื่อวันที่ : ๐๔ พ.ค. ๒๕๕๔, ๐๔.๐๙ น.

อย่า​​ได้ท้อถอยหรือหมดหวังนะคับ สู้ๆ​​ ​​ส่วนสัตว์สามตัวนั้น​​​​ถ้าเราทำอะไร​​มันไม่​​ได้สักวันผลกรรมคงเกิด​​กับตัวมันเองไม่ก็ครอบครัวมันเองล่ะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๐ : ืโน๊ต [C-18323 ], [223.206.141.203]
เมื่อวันที่ : ๒๘ มิ.ย. ๒๕๕๔, ๒๐.๓๗ น.

สู้ๆ​​

คุ้มไหมครับ​​ ​​กับการลงเงินแค่ 350 บ. ​​กับราย​​ได้รอรับ 98,000 บาท​​

http://www.thaiearntalk.com/index.php?topic=29318.msg143553#msg143553

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๑ : มือยิงมังกร [C-18657 ], [223.207.122.9]
เมื่อวันที่ : ๒๐ มี.ค. ๒๕๕๕, ๑๗.๕๕ น.

ไอ่สัสทำร้ายจิตใจคนอื่น ตีกุไหมสัส1-1 สักวันพวกมึง​​จะ​​ได้รับกรรมแน่

ขอโทดนะทีผมช่วยไม่​​ได้ ​​แต่ขอให้เปิดใจให้กว้างนะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒๒ : นักยุติธรรมดาวพระเสาร์ [C-19044 ], [49.230.85.25]
เมื่อวันที่ : ๓๐ มิ.ย. ๒๕๕๗, ๑๙.๓๙ น.

ไอ้บุรุษพยาบาลส้นตีน ไอ้ห่า ทำ​​ได้​​แม้กะทั่งคนไข้ ทำอะไร​​ก็ไม่เจริญหรอกไอ้ชาติชั่ว ฉันล่ะเกลียดนัก ไอ้พวกทำร้าย​​แม้​​แต่คน​​ที่ไม่มีทางสู้ เลว!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น