บรรณาธิการพิลกริม เขียนว่า "อย่าปล่อยให้ฤดูกาลใดฤดูหนึ่ง​​อยู่​​​​กับเรานานเกิน​​ไป" ในบทบรรณาธิการ "วัน​ที่สายฝนพรำ" ​ซึ่งจับใจฉันมาก

​เพราะตรง​กับสิ่ง​ที่เพิ่งเกิด​กับฉัน...​.

ฉันหายหน้า​ไปจากศาลานกน้อยนานหลายเดือน ไม่ใช่​เพราะขุ่นเ​คืองหรือเบื่อหน่าย...​. ​แต่​เพราะ​ต้องเผชิญ​กับภาระการเรียนหนังสือ​ซึ่งหนักมากอย่างคาดไม่ถึง ทำให้จมอยู่​​กับฤดูกาลเดียวนานเกิน​ไป

เรื่อง​ของเรื่อง​​เป็น​เพราะฉันเรียนอย่างประมาทในเทอมแรก ทำให้ผลออกมา สอบตก​ไปหนึ่ง​วิชา...​ สำหรับคนอย่างฉัน การสอบตกทำให้​ความรู้สึกต่อตัวเองด้อยลง​ไปทันใด...​

ทำให้การเรียนในเทอม​ที่สอง​ต้องลงเรียนเผื่อเหนียวหลายวิชา ​และ​ต้องตัดกิจกรรมอื่น ๆ​ ออก​ไปเกือบ​ทั้งหมด ​เพื่อทุ่มเทให้​กับการเรียนอย่างเต็ม​ที่ ชีวิตเต็ม​ไปด้วย​ความวิตกกังวล รู้สึกตัวเองโง่​ไปถนัดใจ...​. จนลืม​ไปว่า คนเราเรียน​ได้ สอบ​ได้ ก็สอบตก​ได้

ช่วงนั้น​ทุกข์ใจพอสมควร มี​ความสงสัยตัวเอง​เป็น​ที่สุดว่า​จะเรียนจบไหม ​จะรอดไหมหนอ

​พอดี​ได้มาอ่านเรื่อง​ของ​พระอาจารย์พรหมวังโส ​ซึ่ง​เป็น​พระชาวอังกฤษ ลูกศิษย์หลวงพ่อชา สุภัทโท ท่านเล่าเรื่อง​สมัยท่านยัง​เป็นครูในโรงเรียน ในหนังสือ "ชวนม่วนชื่น - ธรรมะบันเทิงหลายเรื่อง​เล่า (​โดย ​พระอาจารย์พรหม)" ว่า



...​...​อาตมารู้สึกห่วงนักเรียน​ที่สอบ​ได้​ที่โหล่ในชั้น ​ซึ่งแสดงอาการซึมเศร้า อาตมาจึงดึงตัว​เขามาข้าง ๆ​ ​และบอกว่า

"​ใครสักคน​จะ​ต้องสอบ​ได้​ที่สามสิบในชั้นเรียน​ที่มีนักเรียนสามสิบคน ปีนี้ถึงคราว​ที่เธอ​จะ​เป็นผู้เสียสละเยี่ยงวีรบุรุษ​ที่​ได้ช่วย​เพื่อนคนอื่น ๆ​ ให้ไม่​ต้องอับอายในการโหล่ของชั้น เธอใจดีมาก​และมีเมตตาด้วย เธอสมควร​ได้รับเหรียญรางวัลเชียวนะ"

เรา​ทั้งสองต่างรู้ดีว่า ​ที่อาตมาพูดน่ะมันตลกน่าหัวเราะ ​แต่​เขาก็ยิ้มกว้าง​และเลิกทำราว​กับว่าโลก​กำลัง​จะแตกดับอีกต่อ​ไป

ปี​ต่อมา ​เขาสอบ​ได้ดีขึ้น​มาก ​และถึงคราว​ที่​ใครคนอื่น​จะ​ต้องเสียสละเยี่ยงวีรบุรุษบ้างแล้ว​...​...​



ฉันอ่านแล้ว​ประทับใจมาก หัวเราะออกมา​ทั้งน้ำตาคลอ แน่นอนว่า ฉันสอบตก ยังแย่กว่า​เป็น​ที่โหล่ในชั้นเสียอีก ​แต่ฉันก็มีวันแก้ตัวเหมือนเด็กคนนั้น​

ฉันไม่ใช่วีรสตรี​ที่สอบตก ​แต่ฉันไม่จำ​เป็น​ต้องรู้สึกร้าย ๆ​ เกี่ยว​กับตัวเองหรือเกี่ยว​กับผลสอบ

จากนั้น​ ฉันก็ค่อย ๆ​ ทำใจ​ได้ รวม​ทั้งด้วย​การปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอ ทำให้ยอมรับว่า ทุกอย่าง​เป็น​ไปตามเหตุปัจจัย ​เมื่อฉันไม่​ได้ใส่ใจในการเรียนให้มากพอ ไม่​ได้อ่านหนังสือหนักพอ ก็ย่อมสอบตก​เป็นธรรมดา

วันหนึ่ง​ฉันเจอ​เพื่อนอเมริกันร่วมรุ่นหลังเปิดภาคเรียน เราคุยกันเรื่อง​ผลสอบ ​เขาบอกว่า เทอม​ที่ผ่านมาสอบ​ได้คะแนนไม่ดีวิชานึง รู้สึกแย่มาก ฉันบอก​เขาว่า "ของไอสอบตกหนึ่ง​วิชา" ...​ ปรากฎว่า ​เพื่อนคนนั้น​มองหน้าฉัน ใบหน้าหมอง ๆ​ คลี่​เป็นรอยยิ้ม แล้ว​เธอก็หัวเราะลั่น กระโดดกอดฉัน บอกว่า "ขอบคุณมาก เธอทำให้ฉันรู้สึกดีจริง ๆ​" ...​.

แทน​ที่ฉัน​จะฉุน ฉันก็พลอยหัวเราะตาม​เขา​ไปด้วย กอด​เขาด้วย​ความดีใจ ​และรู้สึกดีขึ้น​มาทันใด เออหนอ...​ การสอบตกของเรามันก็ทำให้​ใครบางคนรู้สึกดี​ได้ ทำให้​เขายิ้มออก​กับสิ่ง​ที่​เขาผิดหวังมาก่อน...​ มันก็ไม่เลวร้ายเสมอ​ไปหรอก...​

​และดีจริง ๆ​ ​ที่ฉัน​ได้อ่านบท​ความของอาจารย์พรหมวังโสเสียก่อน ไม่เช่นนั้น​ ฉันอาจ​จะ​ต้องตกเป็็นเหยื่อของ​ความน้อยเนื้อต่ำใจ​โดยใช่เหตุ

มาถึงวันนี้ ฉันสอบผ่านวิชา​ที่ลงใหม่​ทั้งหมด ​ได้เกรดเกิน​ต้องการหลายเครดิต ผลการเรียนอย่างหนัก​ได้สร้างคุณภาพชีวิต​และวินัยในตัวเองขึ้น​มาไม่น้อย พอเรียนจบ ก็มีงานมาจ่อรอทันที ​เป็นงาน​ที่หวังว่า​จะ​ได้มานานแล้ว​ ทุกอย่างลงตัว

บทเรียนครั้งนี้บอกฉันว่า บางครั้ง​ความล้มเหลวก็​เป็นสิ่งจำ​เป็นต่อการเติบโตด้านอารมณ์ ​ความรู้สึก ​และวุฒิภาวะ

​และ​ความล้มเหลวไม่ใช่จุดสิ้นสุด ​แต่​เป็นจุดเริ่มต้น​ไปสู่คุณภาพชีวิตใหม่

​ทั้งนี้ก็ขึ้น​อยู่​​กับว่า เรา​จะเลือกทำตัวเหมือนโลก​จะแตกดับ หรือเรา​จะลุกขึ้น​มาสู้ใหม่อีกครั้ง ​โดยไม่ปล่อยตัวเองให้หยุดอยู่​​ที่ฤดูกาลใดฤดูกาลหนึ่ง​เพียงฤดูกาลเดียว...​ ฟ้าหมอง ฝนกระหน่ำ พายุผ่านพ้น​ไป ฟ้าเปลี่ยนสี ฟ้าสดใสอีกครั้งหนึ่ง​...​.

ชีวิตก็​ต้องก้าวต่อ​ไป


รจนา เจนีวา



(ภาพ The Tyler Rose ​โดย Teresa Bernard)

 

จากใจ..บรรณาธิการ,
๐๕ ตุลาคม ๒๕๕๑