ฉันสงสัยว่าในชีวิตของคนเราปัจจุบัน บ่อยครั้งแค่ไหน​ที่เรา​สามารถอยู่​​กับตัวเอง​ได้อย่างสงบ​และมีเวลาทบทวนสิ่งต่าง ๆ​ อย่างสุขุม

เราดูเหมือน​เป็นมนุษย์ปฏิบัติ ​เป็นคนทำงานก็ปฏิบัติงาน ​เป็นพ่อแม่ก็ปฏิบัติหน้า​ที่พ่อแม่ ​เป็นลูกก็ทำหน้า​ที่ลูก ​เป็นนักเรียนก็ปฏิบัติหน้า​ที่นักเรียน

เราอยู่​​กับ​การปฏิบัติมากกว่าอยู่​​กับการพิจารณาสิ่ง​ที่เราทำ

ชีวิตฉันในช่วงหกเดือน​ที่ผ่านมาก็​เป็นเช่นนั้น​ เต็ม​ไปด้วย​การปฏิบัติ เต็ม​ไปด้วย​ความวุ่นวาย กิจกรรมมากมาย​ไม่รู้จักจบสิ้น ​ทั้ง​ที่ทำงาน​และ​ที่บ้าน

แทบ​จะไม่เคยมีเวลาพิจารณา ดูแล​และรักษาใจของตัวเองเลย​

เวลา​ทั้งหมดดูเหมือนทำ​เพื่อคนอื่น ทำงานอย่างหามรุ่งหามค่ำก็​เพื่อให้งานก้าวหน้า ทุกอย่างไม่ติดขัด

​ใช้เวลาปรนนิบัติดูแลคน​ที่รักก็เื่พื่อให้​เขามี​ความสุข

​เป็น "การให้" ​ที่ไม่​ต้องคิด ทำจน​เป็นอัตโนมัติ ​และสุขใจ​ที่​ได้ให้ ไม่ว่า​จะเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด อดตาหลับขับตานอนแค่ไหน



​และ​เมื่อมาพิจารณาอย่างจริงจังแล้ว​ การให้​ทั้งหลายแหล่ของฉันก็​เพื่อการ​ได้มา​ซึ่งชื่อเสียง การยอมรับ ฐานะทางการงาน ฐานะทางสังคม ​ความ​ได้ภาคภูมิใจใน​ความ​สามารถ ​ความดีงาม ร้อยแปด​ที่มนุษย์เรา​จะคาดหวัง​ได้

หรืออีกนัยหนึ่ง​ก็​คือ ​เป็นการหล่อเลี้ยงอัตตา-ตัวตนของตนเอง​ทั้งสิ้น ให้ตัวเองดู​เป็นคนดีเหนือคนอื่น

​แต่จริงหรือว่า ฉันเหนือกว่าคนอื่น ?

​จะมีประโยชน์อะไร​​ที่​จะดี​กับคน​ทั้งโลก ​แต่ลืมดี​กับตัวเอง

ฉันเกือบลืม​ไปว่า คนสำคัญอีกคนหนึ่ง​​ที่ฉัน​ต้องดูแล​และใส่ใจ ก็​คือ "ตัวเอง" นั่นเอง

เสาร์อาทิตย์นี้ ฉันตัดสินใจไม่​ไปร่วมกิจกรรม​กับคนข้างตัว ​เขา​ไปทำในสิ่ง​ที่​เขารัก ​เขาอยากให้ฉันมีั​ส่วนร่วมด้วย ฉันเองก็อยาก​ไป ​และปกติก็​จะ​ไป​โดยอัตโนมัติ ไม่มีคำถาม

​แต่พอมาคิดทบทวนแล้ว​ ยังไม่​ได้มีเวลาให้ตนเองอย่างจริงจังเลย​ในช่วง​ที่ผ่านมา เดี๋ยวก็​จะ​ต้องเดินทางไกลอีกแล้ว​ อยาก​จะ​ใช้ชีวิตนิ่ง ๆ​ เสียบ้าง

จึงตัดใจไม่​ไปร่วมกิจกรรมของ​เขา ​ซึ่ง​ต้องขับรถ​ไปสี่ห้าชั่วโมง ...​ ฉันตัดสินใจอยู่​บ้าน

​เป็นการตัดสินใจ​ที่ยาก ​เพราะเหมือนนกคู่กัน พอไม่​ได้ทำอะไร​ร่วมกันก็ดูเหมือน​เป็นการทิ้งคู่ของเรา ​ความรู้สึกผิดย่อมมีอยู่​ในใจ

​แต่ฉันคิดว่า ตัดสินใจถูก

​เพราะสองวัน​ที่ผ่านมา ฉัน​ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ​ได้อ่านหนังสือแปล​ที่รอฉันอยู่​้สองปีแล้ว​รวดเดียวจบ ​ได้เติมอาหารใจให้ตัวเอง ​ได้ออก​ไปชอปปิ้งเงียบ ๆ​ ใจสงบท่ามกลางผู้คน ​ได้ซื้อของสวย ๆ​ เก๋ ๆ​ ​แต่งบ้าน​และ​ใช้ในครัว เสียเงิน​ไปไม่กี่บาท​ ​แต่​ได้หัด​ใช้เวลาอย่างละเลียด ค่อย ๆ​ เสพรับสิ่งต่าง ๆ​ รอบตัวแบบไม่​ต้องหมุน​เป็นเครื่องจักรยนต์กลไกเหมือนใน​ที่ทำงาน

สองวันฉัน​ได้​ไปเ​ที่ยวตลาดขายของเก่าสองแห่ง แห่งหนึ่ง​ในเมืองสวิสติดริมน้ำ อีกแห่งหนึ่ง​ในฝรั่งเศส ติดริมน้ำอีกด้านหนึ่ง​ ​ทั้งสองแห่งอยู่​ไกลจากบ้านประมาณครึ่งชั่วโมง ​เป็นตลาดกลางแจ้ง ในหมู่บ้าน​ที่สวยงาม แดดอุ่นละไม ​และสายลมเย็นชุ่มใจ

ฉัน​ได้อยู่​ท่ามกลางผู้คน​ที่เกียจคร้าน ลูกค้า​ที่เดินดูติชมของสบาย ๆ​ พ่อค้าแม่ขายก็นั่งขายของกันสบาย ๆ​ จิบกาแฟ กินขนมปัง คุยกันเบา ๆ​ มองดูคน​ที่ผ่าน​ไปมา บางร้านก็ไม่มีคนอยู่​ด้วยซ้ำ ไม่มีกลัวของหาย ไม่มีการต่อราคาแบบ​เอา​เป็น​เอาตาย ไม่มีบรรยากาศครึกครื้นแบบตลาดนัดบ้านเรา ​แต่มีชีวิตแทรกอยู่​ใน​ความเกียจคร้านแห่งบรรยากาศนั้น​

ทำให้ฉันรู้สึก​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของมวลหมู่มนุษย์ขึ้น​มาอีกครั้ง หลังจาก​ที่ทำตัว​เป็น​แต่มนุษย์งานนั่งหน้าจอวันละสิบกว่าชั่วโมง

ฉัน​ได้ซื้อถ้วยชา​ใช้แล้ว​ แท่นรองเทียน ​และกระป๋องทองแดงสำหรับรดน้ำต้นไม้ ของจุก ๆ​ จิก ๆ​ ​ที่ให้​ความสุขทางอารมณ์ ​โดยไม่เดือดร้อนกระเป๋าตังค์

​และ​ได้ทำอะไร​แบบเด็ก ๆ​ อีกครั้ง เช่น ซื้อฮอตดอกเดินกินในตลาด กิจกรรม​ที่เลิกทำมานานแล้ว​ตั้งแต่แก่ตัวลง

ฉัน​ได้นั่งจิบชา กินครัวซองต์ในร้านริมทะเลสาบ ​และนั่งอ่านหนังสือแปลเกี่ยว​กับฟานก๊อกฮ์อย่างเพลิดเพลิน

การ​ได้ขับรถออก​ไปในชนบท​ที่งดงามของฤดูใบไม้ผลิเหมือนยาชะโลมใจ​ที่อ่อนล้าให้​ได้ฟื้นฟูตัวเองอีกครั้ง

คงสรุป​ได้ว่า​เป็นสุดสัปดาห์​ที่ดี เตรียมฉันให้​พร้อมรับสัปดาห์ใหม่แห่งงานหนักต่อ​ไป

ฉันดีใจ​ที่หาเวลานี้ให้ตัวเอง​ได้ ทำให้รู้สึกว่า​ ​ได้หยุดเวลาอันวุ่นวาย มาค้นพบ​ความสงบใจตัวเอง ผ่านกิจกรรมธรรมดา ๆ​ ​ที่ไม่พิศดารอะไร​เหล่านี้ ​แต่​เป็นกิจกรรม​ที่เติมต่อพลังชีวิตใน​พร้อมรับวันใหม่อย่างสงบเย็น

(ภาพประกอบจาก photoplatforma)


รจนา เจนีวา

 

จากใจ..บรรณาธิการ,
๐๕ เมษายน ๒๕๕๒