นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๕ สิงหาคม ๒๕๕๐
ในโลกส่วนตัว...บนความเหงา...
นทีไท
...สายลม​​ที่พัดผ่านมา...​​เย็นสบายเหมือนทุกครั้ง​​ที่​​ได้มา​​ที่ในแห่งนี้...​​
สายน้ำ​​ที่ไหลผ่านมา...​​ทำให้คิดถึงอดีต​​ที่เคยมีใน​​ที่แห่งนี้...
คลิกดูภาพขยาย


...​สายลม​ที่พัดผ่านมา...​เย็นสบายเหมือนทุกครั้ง​ที่​ได้มาใน​ที่แห่งนี้...​

บรรยากาศ​ที่นี่สดชื่น...​สายน้ำ​ที่ไหลผ่านมา...​ทำให้คิดถึงอดีต​ที่เคยมีใน​ที่แห่งนี้...​


ในโลก​ส่วนตัว...​บน​ความเหงา...​สถาน​ที่เงียบสงบปราศจากผู้คน​ที่พลุกพล่าน...​

​ซึ่งใน​ความเงียบสงบนั้น​ก็ทำให้​ได้คิดอะไร​หลายๆ​อย่าง​ที่ผ่านมา...​



หากเรา​ได้อยู่​​กับตัวเองตามลำพังบ้างก็คง​จะรู้ว่าในตอนนี้สิ่ง​ที่เรา​ต้องการในยามนี้​คืออะไร​...​

หลายเรื่อง​ราว​ที่ผ่านมา...​การดำเนินชีวิตให้ผ่าน​ไปใน​แต่ละวัน...​เป้าหมายในชีวิต...​

รวมถึงหน้า​ที่สำคัญ​ที่​ต้องทำให้ดี​ที่สุด...​

​แม้ว่าสิ่งเหล่านี้​จะทำให้โลก​ส่วนตัวของเราเล็กลง​ไปบ้าง...​

​แต่ก็ไม่​สามารถทำให้​ความรัก​ที่มีต่อครอบครัวนั้น​ลดลงตาม​ไป...​


ในโลก​ส่วนตัวของ​แต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน บางคนมีโลก​ส่วนตัวมาก​และน้อยแตกต่างกัน​ไป...​


​เพราะบางคนดูเหมือนมีโลก​ส่วนตัวสูง ไม่ยุ่งเกี่ยว​กับ​ใคร...​

ไม่อยากให้​ใครมารับรู้ว่าตนเอง​เป็นอย่างไร...​

เงียบขรึม ไม่พูดไม่จา ชีวิตดูเหมือน​จะมี​แต่สิ่ง​ที่ให้คิดอยู่​ตลอดเวลา...​

​แต่แท้​ที่จริง พวก​เขาเหล่านั้น​อาจ​จะไม่​ได้มีโลก​ส่วนตัวเลย​ก็​ได้...​


​ส่วนบางคน​ที่ดูเหมือนไม่มีโลก​ส่วนตัว ​ใช้เวลา​ส่วนใหญ่อยู่​​กับสิ่งรอบตัวนอกบ้าน...​

อยู่​​กับสังคมข้างนอก มี​เพื่อนฝูง​ที่มากมาย​ สนุกสนานร่าเริง เข้า​กับคนอื่น​ได้ง่าย...​

​แต่ลึกๆ​ภายในใจนั้น​อาจ​จะมีโลก​ส่วนตัว​ที่สูงกว่า​ที่คนทั่ว​ไป​จะมองเห็นก็​ได้...​


​เพราะสิ่ง​ที่เราเห็นอาจ​จะไม่​ได้​เป็นอย่าง​ที่เราคิดเสมอ​ไป...​

คน​ที่เราคิดว่าดีในวันนั้น​...​อาจ​จะ​เป็นคน​ที่ไม่ดี​กับเราในวันนี้ก็​ได้...​

​ส่วนคน​ที่เราแทบ​จะไม่เคยพูดคุยกันในวันนั้น​...​

​แต่​เขาอาจ​จะ​เป็นมิตร​ที่ดี ​และคบกันยั่งยืน​กับเราในวันนี้ก็​ได้...​

​เพราะฉะนั้น​ ไม่มีสิ่งใด​ที่แน่นอน...​



หากเราเลือกคบมิตรแบบฉาบฉวย ไม่นาน​ความฉาบฉวยนั้น​มันก็​จะหาย​ไป...​

ไม่ยั่งยืนเหมือนมิตรภาพ​ที่​ต้อง​ใช้ระยะเวลาในการคบหา...​

คำว่า​ความอยู่​รอดอาจ​จะมี​ความสำคัญต่อ​ใครหลายๆ​คน...​

​และ​ใครหลายๆ​คนอาจ​จะทำลายมัน​ได้เพียง​เพื่อ​ความอยู่​รอดของตนเอง...​

​เพราะไม่อยากให้​ใครมองตนเองว่ามีจุดบกพร่องเหมือน​เพื่อน...​

กล้า​ที่​จะขอ​ความอยู่​รอด ละทิ้งมิตรภาพ​ที่เคยมีมา...​

เพียง​เพื่อ​ความอยู่​รอดของตนเอง...​


​แต่สำหรับ...​ ​ความอยู่​รอดแบบนั้น​...​

มันคงไม่มีค่ามาก​ไปกว่า...​คำว่า...​มิตรภาพของ​ความ​เป็น​เพื่อน​ที่มีอยู่​​ได้...​



​แต่ทุกคนก็ย่อมมีสองขั้วในคนเดียวกัน...​

​ทั้งทางด้านบวก​และลบ หาก​แต่​ถ้า​จะมีด้านบวกให้มากกว่าด้านลบก็คง​จะ​เป็นสิ่ง​ที่ดีว่า...​

ช่วงเวลา​ที่เราอยู่​​กับตัวเองบ้างก็ทำให้คิดถึงเรื่อง​ราวต่างๆ​​ได้มากมาย​...​



สิ่ง​ที่ผ่านมาในวันนี้อาจ​จะ​เป็นดั่งบทเรียน​ที่สอนให้มีประสบการณ์...​

​และให้เรา​ได้รู้จักการดำเนินชีวิตต่อ​ไปในวันข้างหน้า...​



​และในบางครั้ง​ความเหงา...​อาจ​จะ​เป็น​เพื่อน​ที่ดี​ที่สุดสำหรับเราก็​ได้...​



คลิกดูภาพขยาย



ชื่อเพลง/Title : ​เพื่อนของเราชื่อ​ความเหงา...​

ศิลปิน/Artist : ตรัย ภูมิรัตน


​เมื่อใด​ที่หัวใจนั้น​อ่อนล้า ​คือเวลา​ที่เรานั้น​อ่อนไหว...​

กอดตัวเองไม่มี​ใคร ไม่เห็น​เป็นไรแค่นี้...​

ไม่ว่าเรา​จะพบอะไร​ ​จะเจอ​กับวัน​ที่ร้ายหรือดี...​

ใจก็ยังคง​พร้อม​จะมี​ความเหงา​เป็น​เพื่อน...​.เคียง​ไป...​

บนทางเดิน​ที่เราเคยหกล้ม ทำให้​ใครบางคนนั้น​หล่นหาย...​

ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ...​

มีวัน​ที่ลมหนาวพัดมา ​และก็มีวัน​ที่ฝนพรำ...​

วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยัง​ต้องเดินต่อ​ไป...​

ไม่รู้ ไม่รู้​ต้องเดิน​ไปถึง​เมื่อไหร่ เหงา...​ ​ทั้ง​ที่ไม่รู้ว่าทำไม...​

อาจ​เป็น​เพราะโลกมันกว้าง​ไป หัวใจก็เลย​เหงา เหงา...​

​แต่ยังยิ้ม​และยังไม่เศร้า กอด​ความเหงาไว้​กับใจ...​

มีวัน​ที่ลมหนาวพัดมา ​และก็มีวัน​ที่ฝนพรำ...​

วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยัง​ต้องเดินต่อ​ไป...​

กอด​ความเหงาไว้​กับใจ...​

อาจ​เป็น​เพราะโลกมันกว้าง​ไป หัวใจก็เลย​เหงา เหงา...​

​แต่ยังยิ้ม​และยังไม่เศร้า กอด​ความเหงาไว้​กับใจ...​

อาจ​เป็น​เพราะโลกมันกว้าง​ไป หัวใจก็เลย​เหงา เหงา...​

​แต่ยังยิ้ม​และยังไม่เศร้า กอด​ความเหงาไว้​กับใจ...​

​เมื่อใด​ที่หัวใจนั้น​อ่อนล้า ​คือเวลา​ที่เรานั้น​อ่อนไหว...​

​และคนเรา​จะทนเหงา​ไป​ได้สักเท่าไหร่...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-2420 Article's Rate 32 votes
ชื่อเรื่อง ในโลกส่วนตัว...บนความเหงา...
ผู้แต่ง นทีไท
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๖๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๔๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-12121 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 05 ส.ค. 2550, 15.10 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-12164 ], [193.134.192.254]
เมื่อวันที่ : 08 ส.ค. 2550, 18.50 น.

Very nice kha.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : nanago [C-12934 ], [222.123.232.81]
เมื่อวันที่ : 15 ต.ค. 2550, 15.20 น.

​เพราะดีอ่ะค่ะ​ ชอบมาก

http://www.clipv.com

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : จางหาย [C-13585 ], [203.156.45.179]
เมื่อวันที่ : 02 ก.พ. 2551, 15.57 น.

หางานทำบ้างน่ะ..​จะ​ได้ไม่ฟุ้งซ่าน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : คนเก่ง [C-13599 ], [203.113.67.104]
เมื่อวันที่ : 04 ก.พ. 2551, 11.10 น.

จางหาย ก็ควร​จะทำงาน​ที่มีอยู่​ให้ดีก่อน​ที่​จะสอนคนอื่นด้วยนะ

​ถ้าคน​ที่​เขาฟุ้งซ่านจริง เขียนเรื่อง​ราว​ได้ขนาดนี้ ก็นับว่า​เขา​เป็นคนเก่งนะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : meme [C-18797 ], [122.154.230.50]
เมื่อวันที่ : 16 ก.ค. 2555, 09.21 น.

ในโลก​ส่วนตัวของเรา​จะมีไครเข้าใจเราบ้างไหม ทุกวันนี้บางครั้งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรา​กำลังทำอะไร​อยู่​ เหงาเบื่อ ​โดยไม่มีสาเหตุ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น